Oog hebben voor de kleur van een ander was de rode draad in deze viering. Ontmoetingen zijn betekenisvol wanneer je de tijd neemt voor elkaar en oprecht nieuwsgierig bent.
Bijzonder om ‘kijken en zien’ onder de loep te nemen op deze zondag!
Op het stille middaguur ontmoet Jezus een Samaritaanse vrouw bij de bron. Zij had haar redenen om op dat tijdstip water te putten. Ze raken in gesprek en Jezus vertelt haar over het levende water.
Viel uw/jouw oog ook meteen op de mooie liturgische schikking?
Een grote vaas, gevuld met water en irissen en een kleinere vaas met water. Water dat verwijst naar de bron, naar Jezus, die het levende water is.
De iris, een prachtige driekleurige bloem, het hemelsblauw, goddelijk geel en zuiver wit leidt ons naar de drie-eenheid: Vader, Zoon en Heilige Geest. 
Verder gaven brem en bosbes aan: de Geest waaiert breed uit.
 
Wist u dat de iris, het regenboogvlies, als het ware onze ogen kleurt?
Blauwe, bruine ogen of alles daar tussenin… het mag er allemaal zijn!
Oog hebben voor elkaar: we kregen een iris mee naar huis om dat vooral niet te vergeten.
Dank aan Kees Bulens, aan het Livinuskoor, maar ook aan alle anderen die achter de schermen - uit het zicht - hun steentje bijdroegen!
 

Op dinsdag 3 maart was er in de Voorhof in Voorst een knutselmiddag voor kinderen. Daar hebben we versiering gemaakt voor het Paaskunstwerk. De volwassenen hadden eerst een ondergrond gemaakt met woorden en materialen die laten zien wat er soms donker en moeilijk is in de wereld. Samen hebben we daarbij stilgestaan. De kinderen waren heel geïnteresseerd en stelden mooie vragen.

We lazen uit een kinderbijbel over de kruiziging en opstanding, over donker en licht. Daarna gingen de kinderen aan de slag met vrolijke kleuren, bloemen en versieringen. Zo werd het donkere kruis langzaam steeds kleurrijker.
Na het knutselen hebben we nog gezellig samen spelletjes gedaan. Het was een fijne en betekenisvolle middag.

Kerkelijk werker, Rini van Dijkhuizen
 

Kom! Ik zal je rust geven

De Geest waaiert breed uit

Gastles op basisschool Sjaloom – thema vriendschap

Rond 14 februari mocht ik op basisschool Sjaloom in Voorst een gastles geven over het thema vriendschap. We begonnen met het aansteken van een kaars, als teken dat God bij ons is. Dat leidde meteen tot een levendig gesprek. De kinderen vertelden wat zij over God weten, welke verhalen ze kennen en stelden mooie vragen. Het was bijzonder om te merken hoe open en nieuwsgierig de kinderen hierover spraken.

Daarna bekeken we verschillende kinderbijbels. Het Bijbelverhaal dat centraal stond was de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan. Voordat het verhaal begon, mochten de kinderen zich inleven in de gewonde man en na afloop speelden de kinderen zelf verschillende manieren van helpen na. Zo werd het verhaal echt voelbaar.

Samen ontdekten we dat je een helper en een naaste kunt zijn voor anderen. Niet alleen voor je vrienden, maar voor iedereen. Ook voor iemand die je misschien minder goed kent of niet zo aardig vindt.

Tot slot maakten de kinderen een hartje, dat ze aan iemand anders in de klas gaven. Zo konden ze laten zien dat vriendschap iets is wat je ook kunt dóen.

Het was een mooie en betrokken les met veel enthousiasme en goede gesprekken.

Kerkelijk werker, Rini van Dijkhuizen
 

Een mooie ontmoeting

Een kleurrijke duif, waarin ook handen zichtbaar waren, bracht ons op samen in Het Boshuis.
Daar vond de oecumenische viering plaats met als thema: Eén van Geest.
Eenheid is geen mooi idee voor later, maar een opdracht van God aan ons allemaal. Jezus heeft ons geroepen om vooral te kijken naar wat ons samenbrengt, ondanks de verschillen die er zijn. Laten we dus vooral proberen om in vrede met elkaar te leven!
Wat kreeg dat, aan het begin van de Week van Gebed, prachtig vorm.
Op kleine strookjes papier schreven aanwezigen een woord wat zij associeerden met ‘VREDE’, vervolgens werden deze strookjes als ringetjes aan elkaar verbonden en zo ontstond een prachtige slinger.
Een greep uit de woorden die opgeschreven werden vindt u hieronder.

We luisterden naar een tweetal mooie gedichten, naar vioolmuziek en zongen samen prachtige liederen, waaronder het bijgaande lied:
Vrede wens ik je toe.                                                      Zegen wens ik je toe.
Liefde wens ik je toe.                                                      Aandacht wens ik je toe.
Moge God je behoeden,                                                 Dat er mensen zijn
leef met zijn liefde.                                                          met wie je kunt delen.
Vrede wens ik je toe.                                                      Zegen wens ik je toe.

Dank aan een ieder die deze dienst mede heeft vorm gegeven.
 

Veel gewone mensen, één bijzonder Kind

Van donker naar dansend

Op 13 december stond de kerk van Klarenbeek in het teken van de Kerstmark. Vele mensen kwamen om de mooie bloemstukken, graftakken, allerhande kerstspullen, brocante, boeken, zelfgemaakte kaarten, andere eigengemaakte spullen, prachtige vogelvoercreaties èn nog veel meer te te kopen.

Een gedeelte van de opbrengst wordt ingezet voor het onderhoud van de kerk, maar net zoals voorgaande jaren zal er ook een bijdrage aan een tweetal goede doelen geschonken worden: er is gekozen voor de Zonnebloem (afdeling Klarenbeek) en voor de Stichting ‘Sint voor ieder Kind’.
Zo wordt delen vermenigvuldigen!

Het is al even geleden, maar toch willen we u de foto’s van de liturgische schikkingen, die op de Gedachteniszondag in Klarenbeek, Voorst en Wilp op de Viertafel stonden, niet onthouden.
Rina Roosenboom, Jet Piek en Arna Oolman maakten 3 prachtige liturgische schikkingen geïnspireerd op de woorden ‘Mij geleidt des Heren hand – naar het onbekende land’.

Wij mensen zijn op weg – op weg naar de toekomst.
Vragen als ‘Wat zal de toekomst ons brengen’ en ‘Is er na de doodsgrens nog een toekomst’ zijn vragen die daarbij gesteld kunnen worden.

De dichters in de Bijbel hebben hier woorden bij vol dromen en visioenen.
De liturgische schikking verbeeldt zo’n droom.
We zien een oplopend pad. Het lijkt op een brug naar de overkant. Aan die overkant is het onbekende land.
Hoe zal het er daar uitzien?

We zien bloemen in witte tinten. Wit is de kleur van liefde en verbondenheid, de kleur van het uitkijken naar dat nieuwe leven, daar achter de horizon. 

Groen is de kleur van hoop. De altijd groen blijvende klimop verwijst naar de trouw van God. De groene bladeren verbeelden de gekoesterde herinneringen wat ‘mensen van voorbij’ ons gegeven hebben. Maar het groen wijst ook verder: het belooft nieuwe levenskracht en groeikracht.
 

Open monumenten weekend én opening van de Dorpskerk Voorst. Dat werd een bijzonder weekend Velen kwamen naar de de kerk om te kijken naar het resultaat van de verbouwing, herinrichting en verduurzaming. De reacties waren veelal positief. Op zaterdag lieten we zien 'wat er mogelijk is in deze vernieuwde kerk' . Er was muziek te horen, via de geluidsinstallatie en ook live lieten het Livinuskoor, Organist Gert Oldenbeuving , fluitiste Christa Kelderman, Popkoor "Break out" en Muziekvereniging Klarenbeek horen dat muziek in de kerk nog steeds prachtig klinkt. De architect Rob Ilbrink van COURAGE architecten vertelde over de keuzes die zijn gemaakt en het proces om te komen tot de huidige inrichting. Daarna gaf hij symbolisch de kerk weer terug aan de Voorster bevolking door de sleutel van de kerk terug te geven aan beide kosters. Extra bijzonder was de aanwezigheid van Burgemeester Paula Jorritsma van de gemeente Voorst die speciaal één vrijwilliger in het zonnetje zette. Han Klaasen ontving een koninklijke onderscheiding. Voor zijn vele werk voor de verbouwing van de kerk en in de kerkelijke gemeente maar ook het vele vrijwilligerswerk al vanaf de jaren '80.
Zondag wisten ook nog zo'n 40 mensen de kerk te vinden voor een kijkje, praatje en een kop koffie

Op 24 juli was er een zomeractiviteit. Jong en oud hebben genoten van gezelligheid en samen eten onder de bomen. 

Datum en locatie waren in 2024 al bekend: 6 juli 2025 bij De Adelaar; dit voorjaar werd het thema ‘Wi’j gaot d’r opuut!’ aangedragen door ds. Bert Fockens en kerkelijk medewerker Rini van Dijkhuizen gaf aan graag te willen meewerken. De Dorps Werk Groep Voorst nam het regelen van alle praktische zaken op zich.

Dank aan allen die meewerkten: beide voorgangers, de ‘sterke mannen’, die al het meubilair vervoerden en op de juiste plaats zetten én na de dienst weer hielpen met opruimen; allen die tijd en energie staken in het bakken van lekkers. Voorts dank aan de techniek deskundigen van beeld en geluid en de muzikale ondersteuning van de samenzang op keyboard door Dinie Scherpenzeel.

De door Rini bedachte activiteit voor de kinderen werd in goede banen geleid door de medewerking van Lizzy, Karlijn en Anneroos.
Voorafgaand aan de collecte verzorgde Karoline Visser van Manege zonder Drempels de presentatie: beelden die bij het publiek echt binnenkwamen gezien de geweldig mooie opbrengst van bijna € 600,--. Na afloop van deze laagdrempelige dienst konden de talrijke bezoekers, waaronder ook campinggasten, genoeglijk met elkaar napraten bij verse koffie/ thee met al het heerlijke huisgemaakte lekkers!

Nogmaals hartelijk dank aan Cobie en Wim Smeenk voor hun gastvrijheid en medewerking. Vanwege hun vertrek van De Adelaar zullen we op zoek moeten naar een nieuwe locatie voor onze volgende Open Schuurdienst. Heeft u een goed idee? Tips zijn meer dan welkom!!
 

Gastpredikant Bert Fockens stond zowel zondag 25 mei als Hemelvaartsdag 29 mei op het rooster om dienst te doen. Omdat hij wist dat de fiets- en autotocht op Hemelvaartsdag o.a. over de Wilmalaan in Oosterhuizen voerden, gaf hij de twee kerkdiensten als thema mee:
'Mijn voeten hebben Zijn spoor gevolgd' (uitspraak Wilma Vermaat).
Wilma (1873 – 1967) was een protestants-christelijk schrijfster.
Vanaf 1925 woonde ze aan de Witte Kruisweg in Oosterhuizen; een gedeelte van die weg werd later Wilmalaan genoemd. Ze schreef vele boeken, verhalen en op laatst ook gedichten.
Kenmerkend voor haar zijn de natuurbeschrijvingen, bijvoorbeeld van de Enk.
De rode draad in Wilma’s werk wordt gevormd door het thema: Door lijden heen tot heerlijkheid.
Wilma leefde met de Opstanding. Ze leefde met verwachting.
Op de plaquette op de Hervormde Kerk in Beekbergen vinden we haar levensmotto terug:
“Mijn voeten hebben Zijn spoor gevolgd’. Dat gold voor haar hele leven, zowel in de donkerste diepte van depressiviteit als op de momenten van vreugdevolle hoogtepunten.
Het allerlaatste werk dat van Wilma verscheen, min of meer ter gelegenheid van haar 90ste verjaardag, was een gedichtenbundeltje, met de titel ‘De Koningsmantel’.
Wie leeft met het Onze Vader en dagelijks bidt: “Want van U is het Koninkrijk”, zal de kracht en hoopvolle verwachting van Gods heerlijkheid ervaren.

Na de dienst dronken we koffie waarbij krentenbrood werd geserveerd.
Het was regenachtig weer. Het miezerde.
Maar dat weerhield fietsers en mensen die liever in de auto stapten, er niet van de tocht door Oosterhuizen, Beekbergen en Lieren aan te vangen.
Dorpshuis Oosterhuizen bood een gastvrije plek voor een tussenstop. Er kon daar een drankje worden genuttigd en Bert Fockens had er een collectie Wilma-boeken uitgestald, waarover hij nog wat meer vertelde.
Mensen per auto en de deelnemers per fiets arriveerden zo’n drie kwartier na elkaar bij de kerk in Klarenbeek. Dat was wat logistiek betreft superhandig, want de kosters en andere mensen die hielpen, konden daardoor in twee rondes iedereen van soep en broodjes voorzien.
We kijken terug op een mooie dag die goed en soepel verliep.

 

Wapperend wasgoed aan een waslijn in het Romaanse gedeelte van de kerk van Wilp gaf het thema van de Pinksterdienst al aan: ‘Laat het maar waaien’.

De kerkdienst was opgedeeld in een drietal blokjes die aan elkaar verbonden werden door mooie Pinksterliederen en enkele gedichten over adem, wind en (heilige) geest. Ds. Henriëtte de Graaf benoemde in dat kader ook het Hebreeuwse woord ‘ruach’ dat al deze betekenissen in zich draagt.
Pinksteren werd met Pasen verbonden. Staan wij ook op en komen we in beweging? Of zoals Margryt Poortstra het verwoordde:
‘Dat ons die moed doorstromen mag
dat wij als op die pinksterdag
bewogen worden door een warme gloed
op weg gaan door Gods Geest gevoed.

Dank ook aan het Livinuskoor! Er werden prachtige liederen gezongen; aan het begin van de viering het ingetogen Kyrie-eleison van Tore W. Aas, en kort voor het einde van de dienst het uitbundige ‘You will be our God’, een lied over het Pinkstervuur.
Een woord van dank ook aan alle anderen die een taak hadden in de dienst, zowel vóór als achter de schermen.
 

Met vreugde en dankbaarheid mochten we de Dorpskerk Voorst, na een periode van verbouw, herinrichting en verduurzaming, weer in gebruik nemen. 

Op deze eeuwenoude plek kwamen onze voorouders al samen om te bidden, te zingen en de Bijbel te openen. Op het fundament van dat verleden is nu voortgebouwd.  

Tijden veranderen. Door de voortschrijdende technieken kunnen we nu spelen met beeld en geluid, maar het woord van God is hetzelfde gebleven. Op de kruispunten van ons leven – geboorte, trouw en rouw – biedt dit Woord ons nog steeds troost, moed en hoop. En op de lofprijzing van onze liederen troont God in ons midden. Dat maakt deze kerk anno 2025 nog steeds een vindplaats van geloof, hoop en liefde waarin we God en elkaar mogen ontmoeten.   

 

Uitwisselingsweekend Seehausen
Pfingstrosen.. ooit van gehoord? Dat is het Duitse woord voor pioenrozen. En wat dacht u van Zwiebeln? Dat zijn... inderdaad uien. Woorden die in het weekend van 16 tot 18 mei voorbij kwamen bij het bezoek van de gasten uit onze partnergemeente Seehausen in Duitsland. Op vrijdagavond kwamen ze aan en het was al snel gemütlich in De Voorhof in Voorst. 

Op zaterdag stond er een fietstocht op het programma naar biologisch zadenbedrijf Vitalis in Voorst, voor een presentatie en rondleiding (en het proeven van heerlijke tomaten). Na de lunch ging de groep op de fiets naar IJsseltulp in Empe waar de pioenrozen op het veld en de aardappelplanten in de kas werden bewonderd. Tot slot mochten de gasten nog even in de kerk van Voorst kijken. 's Avonds was er een barbecue waarbij de heerlijke salades en het dessert gemaakt waren door de nieuwe kookgroep Kookkr8. 

Tijdens de kerkdienst op zondag in Klarenbeek werden zowel Duitse als Nederlandse liederen gezongen. Tevens werd er meegeblazen door een groepje blazers uit Seehausen en uit onze eigen gemeente.  Onder de koffie werden herinneringen opgehaald aan de inmiddels al 35-jarige freundschaft met Seehausen. Na een gezamenlijke lunch was het alweer tijd om afscheid te nemen. 
Het was een schön und wertvoll Wochenende. 

Lied 569 uit het Liedboek
Toen Jezus wist: nu is gekomen
het uur om door de nacht te gaan
heeft Hij een linnendoek genomen
en water in een schaal gedaan.

Hij gaf ons zwijgende een teken
en kwam ons voet voor voet nabij,
Hij deed het water van zich spreken,
het stort zich uit en reinigt mij.


Pasen
De rotsen gaan open!
De steen is weggerold!
De steppe zal bloeien!
De dood is opengebroken!

De Heer is waarlijk opgestaan!

Zo is de Heer een knecht geworden
en tot de bodem toegegaan
om ons met ootmoed te omgorden,
Hij doet ons zijn geringheid aan.

Heer van mijn hart, U bent gekomen
de nacht door naar uw grote dag,
ik heb in eenvoud aangenomen
dat ik U daarin volgen mag.
 

Op zondag 13 april vierde we palmpasen. Voorafgaand aan de kerkdient wrden palmpaasstokken gemaakt, waarmee een mooie optocht door de kerk werd gelopen. Duif Holy was er ook en hij had de voorleesbijbel meegenomen. Hieruit werd het verhaal voorgelezen over Jezus die op weg is naar Jeruzalem. Hij werd onthaald als een koning. Maar hij zal als koning sterven aan een kruis. De kinderen mochten Jezus een 'hart onder de riem' steken door hartjes in het kruis te steken.

Op woensdagavond 9 april was er een avond over het paasverhaal voor (groot)ouders.
Met 6 personen zijn we begonnen met hardop lezen van het paasverhaal (Joh. 20:1-18). Daarna hebben we gepraat over wat dit verhaal voor je betekent, welke zin je erg mooi vindt of waarmee je moeite hebt. Dit werd een fijn gesprek. De zin die de een mooi vond, werd juist lastig gevonden door de ander.
Vervolgens gingen wij zelf aan het werk met de vraag: hoe zou jij het paasverhaal aan je kinderen of kleinkinderen vertellen? Ieder maakte er een geheel eigen manier verhaal van. Deze verhalen hebben we met elkaar gedeeld.
Een activiteit die voor herhaling vatbaar is, met natuurlijk een ander Bijbelverhaal. Ben jij er de volgende keer ook bij?

 

Wat een hartelijk weerzien was dat op zondag 23 maart in de kerk van Klarenbeek! Tijdens de kerkdienst werd er ruimte gemaakt voor de presentatie van de Stichting Hart voor Moldavië: een film met daarna nog een korte toelichting door de voorzitter van de stichting, Erik Schinkelshoek.

Schrijnend was het om te horen dat er in het armste land van Europa nog niet zo heel veel ten goede veranderd is.
Het werk van de Stichting Hart voor Moldavië blijft dus hard nodig en gaat op meerdere plekken in het land door, ook nu Sam Zwagerman - sinds de oorlog in Oekraïne uitbrak - in Nederland woont. Zo’n vier keer per jaar reist Sam af naar Moldavië, bovendien kan er vanuit Nederland ook veel digitaal geregeld/overlegd worden.

Tijdens het koffiedrinken was er tijd voor ontmoeting, het stellen van vragen en vervolgens was er voor de Moldavië-gangers 2013 en 2015 een informeel soep-met-broodjesmoment waarbij foto’s vertoond werden.

Sam stuurde op 26 maart een bericht waarin hij aangaf het bezoek aan onze gemeente als ‘een soort van thuiskomen’ te hebben ervaren!
Wellicht leidt het ophalen van herinneringen en het delen van verhalen er in de toekomst wel toe dat we vanuit onze gemeente nog eens naar Moldavië afreizen?

Gezien de opbrengst van de collecte (€ 419,30) zit Moldavië nog steeds in het hart van vele gemeenteleden! Dank!
De diaconie zal dit bedrag gaan verdubbelen.
 

Heeft bidden wel zin? Luistert God wel?
Ervaren we Gods nabijheid?
Allemaal vragen die tijdens de voorbereidingen van deze dienst aan de orde kwamen. Vragen die tot nadenken stemmen!

Tijdens de tocht door de woestijn valt er brood uit de hemel, ook wel manna genoemd. God zorgt, ook als het moeilijk is. Hij laat niet los. Hij is zelf het brood dat leven geeft. We zongen ervan:

O Heer hoor mij aan,
o Heer hoor mij aan,
als ik roep, antwoord mij.
O Heer hoor mij aan,
o Heer hoor mij aan.
Kom en luister naar mij.

De Heer is mijn lied
en mijn gebed.
Al mijn hoop komt van God.
De Heer is mijn lied
en mijn gebed,
en mijn levensbron.  

Met de inspirerende woorden van Kees Bulens en de prachtige zang van het Livinuskoor gingen we de nieuwe week weer in. Bovendien bracht de tulpenverkoop voor ‘ONE-dichtbij’ ons op deze zondag in de lentesfeer!
Dank aan allen die hun steentje bijdroegen aan deze dienst.
 

Of je nu kwam voor ontmoeting of voor verdieping en bezinning, het was er allemaal tijdens de activiteiten in de 40 dagentijd, voorafgaand Pasen.
Activiteiten om de vastenperiode op een andere manier te beleven of er mogelijk anders/ bewuster mee bezig te zijn.
Op 12 maart mochten we de taal van bloemen in de 40 dagentijd leren verstaan. De soberheid in de vastenperiode en het groeien naar het licht kwamen tot uiting in het paasstuk dat de deelnemers na afloop mee naar huis namen. Een paasstuk met daarin een kruis dat zich langzaam van liggend, tussen enkele bloemen, in de loop van de vastentijd opricht en met Pasen fier rechtop staat tussen witte bloemen.
Op 19 maart mochten we onze vreugde en verdriet laten horen in een gedicht of verhaal dat voor ons een speciale betekenis of herinnering heeft. Over het kruis, dat we allemaal te dragen hebben, maar ook over de vreugde van het ons gedragen weten, vreugde voor de schepping, vreugde voor het licht in ons leven. En wat bleek aan het eind van de avond toen we ieder een eigen gedichtje mochten schrijven? In ieder van ons schuilt een poëet.
In de week erop kwamen in de sobere midvastenmaaltijd meerdere 40 dagentijd-activiteiten samen. Het thema van de maaltijd was ‘Op weg naar een nieuwe wereld’, waarbij we spraken over de weg van het donker naar het licht. Een weg die ieder zaadje zoogdier, mens maakt. Alles wat in de donkere aarde kiemt groeit naar het licht. Alle levende wezens leggen de weg af van een donkere baarmoeder naar het licht.
Het kruis leidt ons naar de opstanding van Jezus Christus, het licht in de wereld. Met zijn opstanding mogen we geloven dat we al ruim 2000 jaar op weg zijn naar ‘Gods nieuwe wereld.’
De (Seder)maaltijd stond in het teken van de bevrijding van het slavenvolk Israël uit Egypte, maar ook in het teken van de maaltijd die Jezus op witte donderdag met zijn vrienden vierde. Van het donker van het kruis, naar het licht van de bevrijding.
Voor eenieder was er een narcissen bolletje, met een gedichtje, waarvan de wortels nog sporen van de donkere aarde droegen en waar de bloem op weg was naar het licht.
Ik open mijn ogen
Kijk zwart in ’t gezicht.
De weg door het donker
Is de weg naar het licht.
In rituelen en gebed komt de symboliek van het kruis veelvuldig voor. In de avond over het Onze Vader in woord en gebaar, op 2 april, werden verschillende gebeds-/kruishoudingen van armen en handen toegelicht. We mochten vervolgens ervaren dat we de tekst van het Onze Vader ook door gebaren kunnen beleven.
Een dankbare groet aan iedereen die deze (oecumenische) ontmoetingen mogelijk hebben gemaakt!
Rosa van der Tang                                        
 

In de serie activiteiten in de 40 dagen tijd kijken we deze keer terug op de avond over het Onze Vader in woord en gebaar. We bidden elke zondag in de kerk dit vertrouwde gebed dat we al jong leren. Maar in het bidden van de woorden kan op den duur een soort automatisme optreden. Beseffen we nog wel wat we precies bidden en wat is de symboliek van deze aloude gebedsregels?
In ons samenzijn op 2 april gingen we dieper op de betekenis in en hebben we door middel van woord en gebaar, dus ook in bewuste lichaamstaal, vorm gegeven aan de uitgesproken woorden.

Rosa en Daniël lieten eerst de dans Praying (bidden) zien waarin al een paar universele dansgebaren werden getoond. Daarna nam Rosa ons in een filmpje mee naar andere delen van de wereld waar christenen in hun eigen taal hetzelfde Onze Vader bidden als wij. Die blik naar buiten verruimt ons gezichtsveld en geeft verbinding met andere culturen. Verbondenheid is nu eenmaal belangrijk in de geloofsbeleving.
Rosa legde de symboliek van enkele symbolische gebedshoudingen met handen/armen uit, waarna Daniël een impressie gaf van het gebruik van dans in de christelijke eredienst door de eeuwen heen. Eeuwenlang was dansexpressie daarin niet toegestaan maar later kwam die schoorvoetend in de viering terug. Daarin vervulde de Nederlandse predikant Andries Kobus in ons eigen land een voortrekkersrol omdat hij al in de tachtiger jaren gebeden of psalmen lichamelijk ging uitbeelden.

Het Onze Vader is een kort maar intens gebed en kan onderscheiden worden in twee delen. In deze uitleg gaan de eerste drie regels gaan om de verheerlijking van Gods Naam, waarna vier gebedszinnen komen die de zorgvraag van de discipelen aangeven.
Daarna gaf Rosa per regel uitleg over de betekenis van het gebed aan de hand van bijpassende hand en armgebaren. Het voert in dit stukje te ver om die gebaren allemaal te duiden maar de deelnemers aan de avond hebben die allemaal spontaan meegedaan tot aan het eind alle 8 gebaren als één geheel werden uitgesproken en uitgebeeld.

Na de pauze werden in twee groepjes onze bevindingen gedeeld en tot slot dansten we gezamenlijk in de kring op harmonieuze wijze Praying op de bijpassende verstilde muziek. 
Mede door de rustige en alerte leiding van Rosa werd het zo een mooie avond waarin het Onze Vader nieuwe betekenis kreeg. Waarin het gaat om een nieuwe samenleving waarin de gelovigen als het ware met elkaar één grote familie vormen die in vrede samenleeft, goederen deelt en elkaar helpt. Waarin het dus niet in de eerste plaats gaat om het welslagen van onze eigen plannen, maar over het slagen van Gods plan met de mensheid. Daaraan mogen wij werken juist in het hier en nu.  Daarom paste ook deze avond goed in de 40 dagen tijd en in ons jaarthema: Als Nieuw.. leven in het Koninkrijk van God. Waarin wij op weg zijn naar het licht, naar Paasmorgen.
                         
Daniël de Bres